Rewolucja – gdziekolwiek Jezus szedł…

Słowo na niedzielę ks. Michała Olszewskiego.

VII Niedziela Zwykła, B (Mk 2,1-12)

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszeli, że jest w domu. Zebrało się tyle ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę. Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy. A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga? Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: Czemu nurtują te myśli w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć do paralityka: Odpuszczają ci się twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje łoże i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów - rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu! On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga mówiąc: Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego.

Rewolucja – gdziekolwiek Jezus szedł…

1.    Rewolucja…
Kiedyś mój znajomy ksiądz, misjonarz z Indii, miał na swoim komunikatorze ‘skype’ następujący opis: „Gdziekolwiek Jezus szedł tam była rewolucja. Gdziekolwiek ja idę, ludzie parzą herbatę!” To był jego publiczny rachunek sumienia z tego jakim jest naśladowcą Pana Jezusa. I rzeczywiście coś w tym jest. My którzy jesteśmy powołani do tego, by czynić to co Jezus, powinniśmy być świadkami równie wielkich tłumów w kościołach jak i tych samych cudów. Czego więc brakuje tej naszej rewolucji? Myślę, że nie ma w nas miłości do słowa przez małe „s”, a tym samym nie jesteśmy zdolni słuchać tego przez wielkie „S”, którym jest Jezus. Żyjemy w epoce obrazu, gdzie dopada nas coraz to większy kryzys związany ze słowem. Nie rozumiemy tego co słyszymy i co czytamy. Dosięgnął nas kryzys słuchania, a także i głoszenia. Gdyby przejść w tę niedzielę po naszych parafiach, nie wiem czy wypełniłyby się słowa Ewangelii: „Zebrało się tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę”.
  
2.    Grzechy odpuszczone…
Za nim Jezus uzdrowił paralityka, odpuścił mu grzechy co wzbudziło oburzenie pośród faryzeuszy: „Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?” Echo tych słów na nowo jakoś wybrzmiewa pośród chrześcijan XXI wieku. W wielu bowiem środowiskach – także kościelnych – kwestionuje się sakrament pojednania i mówi o tym, że głupotą jest spowiadać się jakiemuś księdzu. Będąc kiedyś w Irlandii na polskiej Mszy św. sprawowanej przez polskiego księdza z przerażeniem patrzyłem jak ten lekkomyślnie machając rękami na zebranymi w kościele ludźmi, rzekomo odpuszczał im grzechy. Tak mi było żal tych chrześcijan, którym ten pogubiony ksiądz odebrał możliwość intymnego spotkania z Jezusem, który przebacza w konfesjonale. Tak mi było smutno… Zakwestionowanie spowiedzi sakramentalnej wiąże się też z brakiem szans na uzdrowienie. Jak bowiem mamy tego dowód w dzisiejszej Ewangelii, odpuszczenie grzechów skutkuje uzdrowieniem człowieka.

3.    Łóżko…
Problem jednak zaczyna się już dużo wcześniej. Otóż dzisiejszych świat, także katolicki, stara się przedefiniować pojęcie grzechu i zastąpić to słowo i tę rzeczywistość jedynie pojęciem błędu. Skoro więc popełniamy błąd a nie grzech, to po co spowiedź. Wystarczy psycholog albo koleżanka, ale już na pewno obejdzie się bez spowiedzi. I tak poszerza się coraz to bardziej grono duchowych paralityków, którzy już nawet nie są w stanie poprosić, by zanieść ich tam, gdzie znajduje się Jezus.
Nie pozwólmy zmienić w sobie tego pojęcia o grzechu i nie zatraćmy sumienia. Nazwijmy po imieniu nasze łoże i nasz paraliż grzechu, by znalazłszy ludzi, którzy zaniosą nas do Jezusa, mogły być odpuszczone nasze winy i przebaczony nasz grzech.

Dla wytrwałych: